دوستت داشتم

 و لابد خودت هم خوب می­دانی

 غیبت که می­زند

 بوی گسی می­ماند

 زیرِ زبانِ اشیا اتاق

 و بی انتهای پشتِ چشم­هایت

 که موج می­زند به تک­تکِ بافت ­های بدنم.

 . . .

 دیوانه

 مثل یک شایعه

 که بینِ زبان و مغزم

دستت را انتخاب کرده باشم